Skill Mismatch ปัญหาแรงงานที่อาเซียนกำลังเผชิญ
เมื่อพิจารณาความแตกต่างของแรงงาน แต่ละประเทศมีได้เปรียบด้านการแข่งขันที่แตกต่างกันไป อาทิ กัมพูชา เป็นประเทศที่มีความได้เปรียบด้านค่าจ้างแรงงานที่ต่ำ เวียดนามสามารถสร้างข้อได้เปรียบระหว่างค่าจ้างและผลิตภาพที่พัฒนาขึ้นได้ อินโดนีเซียมีจำนวนแรงงานมากที่สุด ฟิลิปปินส์มีความพร้อมด้านภาษา ส่วนไทยมีความโดดเด่นด้านงานที่ต้องใช้ความแม่นยำ และสิงคโปร์เน้นที่แรงงานคุณภาพสูงและการใช้ทักษะขั้นสูง เป็นต้น อาเซียนแม้จะเป็นกลุ่มประเทศที่มีศักยภาพด้านแรงงานที่หลากหลาย และมีจำนวนประชากรวัยแรงงานอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าในหลายประเทศกำลังจะประสบปัญหาการขาดแคลนแรงงานในภาคธุรกิจ ซึ่งปัญหาการขาดแคลนแรงงานที่ว่านี้ไม่ได้เกิดจากปัญหาโครงสร้างของประชากรหรือการเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ แต่เป็นปัญหาที่เกิดจากความไม่สอดคล้องกันระหว่างแรงงานที่เข้าสู่ตลาดกับความต้องการของตลาด หรือที่เรียกว่า Skill Mismatch นั่นเอง จากการสำรวจความคิดเห็นของเจ้าของกิจการในภูมิภาคอาเซียนด้านทักษะและขีดความสามารถของแรงงานอาเซียนในแต่ละประเทศว่าเป็นไปตามความต้องการขององค์กรหรือไม่ การสำรวจพบว่ากว่าร้อยละ 50 ของเจ้าของกิจการหรือผู้ว่าจ้างในเมียนมาร์ ฟิลิปปินส์ กัมพูชา สปป.ลาว และอินโดนีเซีย มีความเห็นในทิศทางเดียวกันว่า แรงงานที่มีในแต่ละประเทศนั้นไม่สอดคล้องกับความต้องการขององค์กรและจะเป็นอุปสรรคในการเติบโตขององค์กรในอนาคต ในขณะที่ประเทศมาเลเซียและสิงคโปร์ มีความสอดคล้องกับความต้องการแรงงานที่สูงกว่า โดยปัจจัยหลักๆ มาจากการมีจำนวนแรงงานมากแต่มีทักษะต่ำ (Low Skill) โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมียนมาร์ กัมพูชา สปป.ลาว และอินโดนีเซีย ในขณะที่ฟิลิปปินส์ เวียดนาม และไทย มีปัญหาการขาดแคลนทักษะ (Skill Shortage) ซึ่งเกิดจากความต้องการของอุตสาหกรรมเปลี่ยนไป แต่ทักษะของแรงงานไม่ได้พัฒนาไปในทิศทางเดียวกัน เมื่อวิเคราะห์ทิศทางการเติบโตของเศรษฐกิจในภูมิภาค ประกอบกับการคาดการณ์ลักษณะของงานที่น่าจะเกิดขึ้นในอีก 10 […]